Uncharted 4: Το Τέλος Eνός Κλέφτη. Και τι τέλος, ε;

Φτάσαμε στον προορισμό μας, στη γιορτή του gaming με οικοδέσποινα την Naughty Dog.

Ναι, είναι το τελευταίο Uncharted. Τουλάχιστον έτσι λένε στην developer Naughty Dog και δεν έχουμε λόγο, σε πρώτη φάση, να μην τους πιστέψουμε. Αν θα υπάρξει αργότερα κάποιου είδους spin-off μην με ρωτάς, δεν το ξέρω. Εκείνο που γνωρίζω είναι πως τον λίγο υπερφίαλο, λίγο Indiana Jones, λίγο Lara, ή απλώς Nate (the Great) τον μάθαμε τον Δεκέμβριο του 2007, χωρίς φοβερές τυμπανοκρουσίες. Αλλά μας κέρδισε, άμεσα.

Ναι, είναι το τελευταίο Uncharted. Τουλάχιστον έτσι λένε στην developer Naughty Dog και δεν έχουμε λόγο, σε πρώτη φάση, να μην τους πιστέψουμε. Αν θα υπάρξει αργότερα κάποιου είδους spin-off μην με ρωτάς, δεν το ξέρω. Εκείνο που γνωρίζω είναι πως τον λίγο υπερφίαλο, λίγο Indiana Jones, λίγο Lara, ή απλώς Nate (the Great) τον μάθαμε τον Δεκέμβριο του 2007, χωρίς φοβερές τυμπανοκρουσίες. Αλλά μας κέρδισε, άμεσα.

Μετά από κοντά 9 χρόνια, επιζητά μια ήρεμη ζωή. Αλλά πριν από αυτό, υπάρχει μια τελευταία εκκρεμότητα, μια περιπέτεια ακόμη, την οποία μπορεί να μην την έψαξε, να μην την ζήτησε, όμως καθίσταται προφανές ότι τον έτρωγε ο κώλος του. Είναι η μεγαλύτερη, η καλύτερη της σειράς, όπως διατείνονται στην Naughty Dog; Για αρχή, σου λέω (υποκειμενικά, fan του Bloodborne) ότι αποτελεί αυτή τη στιγμή το κορυφαίο αποκλειστικό game του PS4. Για τα υπόλοιπα, θα τα πούμε αναλυτικά ευθύς αμέσως.

Το πειρατικό του captain Nate

Δεν μου αρέσει να τρώω spoilers στο κεφάλι, δεν θα κάνω και σε σένα το ίδιο, ούτε για το φινάλε, ούτε για το ξετύλιγμα του κουβαριού. Κι επειδή πράγματι το Uncharted 4 είναι το πιο κινηματογραφικό της σειράς και βασίζεται αρκετά στο storytelling, θα αρκεστώ στα πολύ χοντρά.

Τα οποία, πάνω-κάτω, στα ανέφερα ήδη. Μετά το Uncharted 3, o Nate ο τυχοδιώκτης αποφασίζει να ρίξει άγκυρα. Μία προσωπική υπόθεση τον «αναγκάζει» να επιστρέψει στα παλιά, στο κυνήγι ενός πειρατικού θησαυρού, πιθανώς του πλουσιότερου όλων. Βέβαια, η καθημερινότητα παρά ήταν ήσυχη και καθώς πρέπει, με συνέπεια η λέξη «αναγκάζει» να μπαίνει σε εισαγωγικά. Από την πρώτη στιγμή, ο ήρωάς μας νιώθει και πάλι ζωντανός, σαν καινούριος (σαν τον Ίκερ Κασίγιας στα μούτρα όλο και περισσότερο).

Εφόσον δεν θέλω και δεν πρέπει να σου αποκαλύψω πράγματα, θα σου πω το εξής. Το The Last of Us ήταν ένα σχολείο για την Naughty Dog και πολλά από αυτά τα μαθήματα τα εφαρμόζει στο Τέλος Ενός Κλέφτη. Γενικότερα όπως θα δεις παρακάτω, πόσω μάλλον στο θέμα της αφήγησης. ΟΚ, μπορεί η ατμόσφαιρα να διαφέρει, στο TLOU είναι βαριά κι ασήκωτη, στο Uncharted παραδοσιακά πιο ανάλαφρη ελαφρολαϊκή. Το κοινό στοιχείο είναι πως δεν βιάζεται, χτίζει, βάζει το ένα τούβλο πάνω στ’ άλλο, για να παρουσιάσει μια στιβαρή πλοκή. Προσωπικές σχέσεις και ιστορίες, απωθημένα, όλα δένουν αρμονικά και σε ρουφάνε, πάντα για τα δεδομένα ενός videogame. Τι να γίνεται παρακάτω, άραγε, τι μου κρύβουν;

Μια μικρή σημείωση. Όταν τα παιχνίδια αλλάζουν ομάδα ανάπτυξης ή έστω κάποιο σπουδαίο μέλος δεν συμμετέχει, πάντα κρατάω δεύτερο καλάθι. Η Amy Hennig λοιπόν, η ψυχή των προηγούμενων Uncharted, έχει αναχωρήσει εδώ και καιρό γι’ άλλη πολιτεία. Θεωρούσα ότι αυτή η απουσία μπορεί να κοστίσει. Παρόλα αυτά, οι Straley και Druckmann είναι εδώ, και φρόντισαν να μην μας λείψει (σχεδόν) τίποτα.

Που με αυτό θα (ξε)φύγεις κι εσύ

Τώρα, κάποια χολιγουντιανά κλισέ έχω μάθει να τα συγχωρώ μπροστά στη γενική εικόνα. Εικόνα; Ω, μισό, τι γραφικά είναι αυτά; Τι λες τώρα; Ακόμα κι αν υπάρχουν μικροατέλειες, το στόμα μου άνοιξε διάπλατα, τόσο πολύ που μπορεί να κάλυψε τα μάτια μου και να μην τις είδα.

Το Uncharted 4 είναι πανέμορφο, μαγευτικό όσον αφορά στα τοπία, ρεαλιστικό όταν πρόκειται για εκφράσεις προσώπου, γρατζουνιές και μπιμπίκια στο σώμα, νερά, χιόνια, άμμους και τα λοιπά. Δεν είμαι ο παίκτης που δίνει βαρύτητα στα γραφικά, ιδιαίτερα όταν δίπλα στη ζυγαριά βρίσκεται το gameplay. Θα ήταν παράβλεψη όμως να μην αναφέρω ότι χάζεψα. Γενικά δεν βλέπω τον τρόπο να μην εντυπωσιαστείς όταν ανέβεις σε ένα ψηλό σημείο μετά από μια κοπιαστική αναρρίχηση και δεις τη θέα. Είναι για φωτογραφία.

Σχεδιαστικά και τεχνικά, το Τέλος Ενός Κλέφτη είναι απίστευτο, ένας πόντος που του ανήκει δικαιωματικά. Κι όλο αυτό, μαζί με το ηχητικό κομμάτι, συντελούν στο να υλοποιηθεί το φιλόδοξο σχέδιο της developer για εμπειρία κινηματογραφικού επιπέδου.

Χαρτογραφημένες περιοχές

Η σχολή The Last of Us συνεχίζει τα μαθήματά της και στο gameplay. Το παράπονα για τα shooting τμήματα στο Uncharted είναι μόνιμα, άλλοτε μικρότερα άλλοτε μεγαλύτερα. Κι εδώ, όποιες ρυθμίσεις κι αν επιλέξεις στο U4 σε σχέση με την ευαισθησία ή το lock on aim (on ή οff), κάτι θα σου λείπει. Κατά την ταπεινή μου άποψη, το σημαντικότερο πρόβλημα είναι η αίσθηση του βάρους των όπλων. Αυτά που κάνουν τη μεγαλύτερη ζημιά την παλεύουν, όμως τα περισσότερα μοιάζουν με νεροπίστολα.

Επειδή όμως στην Naughty Dog χαζοί δεν είναι και ξέρουν τι τους γίνεται, προχώρησαν στις παρακάτω κινήσεις. Καταρχάς, σοφά σκεπτόμενοι, περιόρισαν σε αριθμό τα πιστολίδια.Δεύτερον, κι εδώ μπαίνει το TLOU στην εξίσωση, έδωσαν ένα ρολάκι έξτρα στο stealth. To σύστημα δεν έχει τεράστιο βάθος (ταγκάρεις εχθρούς, ένα βελάκι δείχνει αν και πόσο σε έχουν πάρει γραμμή, κρύβεσαι στα χόρτα), αλλά ταιριάζει στη φύση του Uncharted. Είτε αποφεύγεις, είτε ξεπαστρεύεις αθόρυβα αντιπάλους, το βέβαιο είναι πως το άβολο πιστολίδι δεν είναι μονόδρομος.

Προφανώς, υπάρχουν και υποχρεωτικές σφαιρομάχες, ιδιαίτερα προς το τέλος το παιχνίδι πέφτει στην παγίδα αυτή για να κλιμακώσει την ένταση, αλλά είναι μειωμένες. Τέλος, με την προσθήκη animations, οι μονομαχίες σώμα με σώμα έχουν βελτιωθεί. Ίσως να έπρεπε να είχαν επεκταθεί και σε melee όπλα, αλλά θα αλλοίωναν την πιο light φυσιογνωμία του. Με άλλα λόγια, μαθαίνει από το TLOU, αλλά δεν μιμείται.

Αδιαμφισβήτητος πρωταγωνιστής παραμένει η αναρρίχηση. Με την προσθήκη της κουτρουβάλας (κατηφόρες που συνήθως οδηγούν σε γκρεμό και απαιτούν αποφάσεις στο φτερό) και του grappling hook για πρόσβαση σε σημεία που μέχρι πρότινος ήταν εκτός εμβέλειας, ο star του gameplay έγινε ακόμα πιο star. Το χούι με τις, και καλά, στιγμές έντασης και αγωνίας, δεν έχει εγκαταλειφθεί, αλλά τουλάχιστον είναι απολαυστικό ν’ ακούς τον Nate να φωνάζει crap, crap, crap.

Κι από κάτω να μεταφράζεται σκατά. Ναι, το παιχνίδι διαθέτει ελληνικούς υπότιτλους και μενού στη γλώσσα μας, χάρη στην πάντα δραστήρια ομάδα του PlayStation στη χώρα μας. Η δουλειά που έχει γίνει είναι, για μία ακόμη φορά, σχεδόν άριστη. Το μπράβο, πέρα από την απλή χειρονομία, πηγαίνει περισσότερο στο γεγονός ότι δεν έχουν στρογγυλοποιηθεί οι άκρες στη μετάφραση. Αν το αρχικό κείμενο έχει βρισιά, βρισιά και στην απόδοση. Δεν είμαστε και 5χρονα, προς Θεού δηλαδή.

Τέλος, η οδήγηση οχημάτων είναι μάλλον αδιάφορη, αντίθετα οι γρίφοι είναι μια χαρά, δεν σου βγάζουν την Παναγία, ούτε είναι γελοίοι, εξυπηρετούν απόλυτα τη φύση ενός action adventure game που επιθυμεί μια άλφα ροή στη δράση χωρίς μεγάλα παγώματα. Όσο για τη διάρκεια; Ικανοποιητική, το δικό μου κοντέρ έγραψε 18 ώρες περίπου, με όλες τις δοκιμές που έκανα κι ένα μικρό ψάξιμο για collectibles (θησαυροί, σημειώσεις ημερολογίου, και τα ρέστα). Προφανώς, αν ψάξεις και βρεις τα πάντα, η διάρκεια αυξάνεται σημαντικά. Αν πας για τη βασική εμπειρία, μειώνεται.

Teamwork κύριοι

Για το multiplayer δεν είμαι σε θέση να σου πω και πολλά. Ένα το κρατούμενο, σε ένα τέτοιο παιχνίδι το θεωρώ συνοδευτικό, όχι πρωταγωνιστή. Δεύτερον, το εν λόγω multi λατρεύει τη συνεργασία κι αυτό είναι κάτι που διαμορφώνεται, και εν πολλοίς εξαρτάται, από τους παίκτες, οι οποίοι στη φάση της δοκιμής λογικά απουσίαζαν (δεν είχε κυκλοφορήσει ο τίτλος).

Μετά από 2-3 εβδομάδες θα μπορούμε πιθανώς να διαπιστώσουμε που περίπου πάει το πράγμα κι αν είναι οι gamers επιθυμούν να οδηγηθούν στο δρόμο που χάραξε η developer. Προς το παρόν, γνώριζε ότι μιλάμε για 4 modes (ομάδα εναντίον ομάδας), 8 χάρτες σε εναλλακτικά πεδία μαχών, αναβάθμιση οπλισμού, ειδικά αντικείμενα, χαρακτήρες από όλα τα Uncharted κι όχι μόνο το 4 (Chloe ρε), βοηθούς, δόξα να ‘χει ο Γιαραμπής.

Team Deathmatch (ranked ή μη), Plunder, Command, όποιο mode κι αν επιλέξεις, η συνεργασία είναι απαραίτητη κατά την Naughty Dog. Από τα σφιχτά sessions των ημερών του Πάσχα (βοήθειά μας), όπου συμμετείχαν κυρίως άνθρωποι των media, θα ήταν ανώριμο να κρίνω. Πάντως, θα επιμείνω ότι το κυρίως πιάτο δεν είναι (κι ούτε έπρεπε να είναι), αλλά στο επιδόρπιο σπάνια λες όχι. Τουλάχιστον, δοκιμάζεις.

From Naughty Dog with love

Το Uncharted 4 είναι μια πολυήμερη (το πόσες μέρες ακριβώς το ορίζεις εσύ) εορταστική εκδήλωση, ακόμα και νοσταλγίας πολλές φορές, την οποία σχεδίασε η ομάδα ανάπτυξης και στην αφιερώνει με αγάπη. Τα δάκρυα για το τέλος της σειράς είναι από συγκίνηση, όχι θλίψης.

Ατάκες, αυτοσαρκασμός, Easter Eggs, οι δύο φορές που θα παίξεις κάτι στην οθόνη σου (τη μία για ν’ αποφύγεις το πλύσιμο των πιάτων, παντοφλάριε Nate), εμφάνιση χαρακτήρων σε single και multiplayer, όλα κοιτούν σε μία κατεύθυνση. Εδώ έχουμε γιορτή. Η προσπάθεια για μια από τις πιο cine εμπειρίες στο gaming πετυχαίνει το στόχο της. Όχι απόλυτα, διότι καμιά φορά η υπερβολή κάνει την εμφάνισή της και το πράγμα παραγίνεται scripted, αρκετά προδιαγεγραμμένο για παιχνίδι. Δεν είναι αριστούργημα, δεν είναι όμως και απλά πολύ καλό, κάτι τέτοιο θα το υποτιμούσε. Είναι κορυφαίο στο είδος του (και ο Nate στις τούμπες). Τα ξαναλέμε σε καμία collection, φίλος.

ΝΑΙ: Για μια ξεχωριστή action adventure εμπειρία, για να διασκεδάσεις στο πάρτι που διοργάνωσε με αγάπη η Naughty Dog

OXI: Αν έχεις αφίσα της Lara στο δωμάτιό σου και νιώθεις ότι την απατάς. Αν και αυτή σε έχει απατήσει πρώτη, να το ξέρεις