Δύο συντάκτες αναλύουν τραγούδι-τραγούδι τα 10 χρόνια απ' το "Funeral"

Στις 22 Δεκεμβρίου το Gagarin βάζει Ελληνικές μπάντες να διασκευάσουν ολόκληρο το “Funeral” των Arcade Fire. Δε θέλαμε μεγαλύτερη αφορμή για να συζητήσουμε γι’αυτό.

Στις 14 Σεπτεμβρίου του 2004 κυκλοφόρησε το άλμπουμ που έμελλε όχι μόνο να μας συστήσει το μεγαλύτερο συγκρότημα των 2000s, αλλά και ένα που έμελλε να λατρευτεί όσο λίγα σύγχρονά του. Το “Funeral” των Arcade Fire γράφτηκε από την πολυμελή μπάντα σε μια εκτεταμένη περίοδο θρήνου και απώλειας, δίχνοντας ως αποτέλεσμα έναν δίσκο απίστευτα προσωπικό και συναισθηματικό.

Στις 14 Σεπτεμβρίου του 2004 κυκλοφόρησε το άλμπουμ που έμελλε όχι μόνο να μας συστήσει το μεγαλύτερο συγκρότημα των 2000s, αλλά και ένα που έμελλε να λατρευτεί όσο λίγα σύγχρονά του. Το “Funeral” των Arcade Fire γράφτηκε από την πολυμελή μπάντα σε μια εκτεταμένη περίοδο θρήνου και απώλειας, δίχνοντας ως αποτέλεσμα έναν δίσκο απίστευτα προσωπικό και συναισθηματικό.

Όσοι τον γνωρίζουν αρχίζουν να αισθάνονται αισθήματα και μόνο στο άκουσμα του τίτλου, ενώ όσοι δεν τον γνωρίζουν, τότε, αράχτε, βολευτείτε και πατήστε play. Θα συμβούν όμορφα πράγματα.

Για να γιορτάσει τα 10 χρόνια από ένα άλμπουμ-σταθμό της indie rock, το Gagarin διοργανώνει στο τέλος του μήνα μια πρωτότυπη συναυλία με τίτλο 10 COVERS FOR A FUNERAL, βάζοντας μια πλειάδα από Ελληνικές μπάντες να διασκευάσουν από ένα τραγούδι του “Funeral”- κρατώντας μυστικό ποιος θα πει τι. Με αφορμή αυτό το event, δύο συντάκτες του ΟΝΕΜΑΝ (ο Θοδωρής Δημητρόπουλος και ο Ηλίας Αναστασιάδης) με δηλωμένη παράφορη αγάπη για το ντεμπούτο των Arcade Fire, ακούν ξανά το άλμπουμ.

Όχι πως δεν το ακούν όλη την ώρα έτσι κι αλλιώς, απλά αυτή τη φορά το κουβέντιασαν κιόλας ενώ το άκουγαν. Αυτή είναι η συζήτησή τους, και, στο τέλος, οι δηλώσεις από δύο από τις συμμετέχουσες μπάντες, Space Blanket και Moan, που μιλούν (κρυπτικά!) για το κομμάτι που ανέλαβαν να διασκευάσει η κάθε μία.

1

NEIGHBORHOOD #1 (TUNNELS)

Θοδωρής: Ναι, είναι ανοιχτό αυτό; Εγώ ξεκινάω; Με αυτό το κομμάτι; Άκου πώς ακούγεται η μουσική σα να έρχεται από μακριά, σαν κάποιος να την φωνάζει κάτω από στρώματα χιονιού. Η φωνή του Win Butler τρέμει πάνω από μια μελωδία που είναι ελπιδοφόρα και θλιβερή την ίδια στιγμή- πώς γίνεται αυτό;

Οι Arcade Fire έφτιαξαν αυτό το άλμπουμ και μίλησαν για αυτούς που έφυγαν και για τη ζωή που έχεις αφήσει πίσω και γίνεται μακρινή ανάμνηση, και δεν υπάρχει κομμάτι που το αποτυπώνει καλύτερα. Το “Neighborhood #1” είναι αφήγηση ενός μεγαλώματος όπως το αντιλαμβάνεσαι στις στιγμές που κοιτάς το άπειρο (αμήχανα, βουβά, ίσως θρηνώντας, μα όχι απαραίτητα) και τρέχεις αντίστροφα στο παρελθόν σου αναζητώντας, δίχως να το αντιλαμβάνεσαι, μια κάποια προέλευση. Σχεδόν ενστικτώδες, σαν όνειρο. Τότε που βρισκόμασταν στα δωμάτιά μας και ήταν τέτοια η αίσθηση ενθουσιασμού και περιπέτειας για το παραμικρό. Και μετά αρχίσαμε να μεγαλώνουμε. Και μετά, αρχίσαμε να ξεχνάμε ονόματα. Γείτονες. Μέρη. Μυστικά. Γονείς. Μια ολόκληρη ζωή.

Είναι κάτι τόσο προσωπικό και βιωματικό που πολλές φορές αναρωτιέμαι πώς γίνεται να με συγκλόνισε τόσο όταν ήμουν 21 και πώς γίνεται να με συγκλονίζει το ίδιο όταν είμαι 31, μια ζωή μετά. Μπορεί οι καταστάσεις και οι εμπειρίες να μην είναι ίδιες (ποτέ δεν είναι, γιατί ο καθένας μιλάει για τον εαυτό του) όμως η ευθύτητα υποθέτω πως σήμαινε τα πάντα στην προκειμένη περίπτωση. Σα να μην σκεφτόταν, ο Butler αποτύπωνε ξεθωριασμένες εικόνες από ένα κάποιο παρελθόν, σαν ένα φάντασμα που τραγούδαγε μελαγχολικά, παθιασμένα τη μνήμη του.

Αυτό το τραγούδι μου άλλαξε τη ζωή.

Ηλίας: Ναι, είναι ανοιχτό αυτό; Δεν έχω να προσθέσω κάτι σε αυτά που έγραψε ο Θοδωρής, μάλλον γιατί τα είπε όλα. Α, έχω κάτι. Αυτό το κάτι σαν λατέρνα που ακούμε στην πολλή αρχή (και που περνάει στιγμιαία απ' την εισαγωγή του Reflektor) είναι η κορνίζα για το παραμύθι -με την καλή έννοια- της μουσικής των Arcade Fire.

Inline Image

NEIGHBORHOOD #2 (LAIKA)

Θοδωρής: Ξέρεις πώς είναι η φάση που ένας αθλητής είναι τόσο καλύτερος από τον ανταγωνισμό του που σε μια φάση της καριέρας του απλά αρχίζει να κάνει ρεκόρ, το ένα ρεκόρ μετά το άλλο και σε κάποια φάση βαριούνται όλοι γιατί λες, ΟΚ, δε γίνεται να έχει όλα τα ρεκόρ, ας το μοιράσουμε λίγο. Το λέω αυτό επειδή για μένα το “Funeral” είναι αυτός ο αθλητής. Η αγαπημένη μου μπάντα(*), το αγαπημένο μου άλμπουμ, το αγαπημένο μου τραγούδι (“Tunnels”) και, για να έρθω στο θέμα που τόση ώρα περιτριγυρίζω, το άνοιγμα με “Tunnels” και “Laika” είναι το αγαπημένο μου 1-2 άνοιγμα.

Όχι επειδή το “Laika” είναι καλά και ντε κανά μνημείο (δεν είναι καν μες στα 3 αγαπημένα μου του “Funeral”), αλλά επειδή συμπληρώνει ιδανικά την νοηματική και συναισθηματική ουσία του άλμπουμ. Στο “Tunnels” είμαστε εκείνοι που θυμόμαστε τον ασφαλή κόσμο που ξεπεράσαμε και αφήσαμε πίσω, το “Laika” λέει την ιστορία από την ανάποδη, και σε μια ιδιοφυή έμπευση όλο αυτό γίνεται ως παραλληλισμός της Λάικα που έφυγε σε διαστημική αποστολή μακριά από το σπίτι. Αυτή τη φορά είμαστε εκείνοι που έχουν μείνει πίσω. ΓΙΑΤΙ ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ ΠΑΙΔΙΑ

(*Μία από τις δύο. Μετράει.)

Ηλίας: Με το 'Laika', οι Arcade Fire σπάνε τη μουσική σε 5.000 κομμάτια και μόλις γεμίσει το σαλόνι με δαύτα, την ξανασυναρμολογούν, όχι απαραίτητα με τον 'σωστό', παλιό τρόπο. Αν την πρώτη φορά που άκουσες το δίσκο, είχες ήδη σηκωθεί κλονισμένος απ' το Tunnels, στο 'Laika' λογικά έβγαινες στο μπαλκόνι και πανηγύριζες γυμνός από τη μέση και πάνω. Όχι εσύ Θοδωρή, όλοι μας.

UNE ANNÉE SANS LUMIÈRE

Ηλίας: Μπορεί στ' αλήθεια οτιδήποτε στον κόσμο να σταθεί στο δρόμο του έρωτα και να τον ανακόψει; Σίγουρα μπορεί να τον καθυστερήσει, αλλά έχει στ' αλήθεια τη δύναμη να τον ακυρώσει; Το 'Une Année Sans Lumière' είναι ο Ρωμαίος και η Ιουλιέτα των Arcade Fire. Μια καντάδα που, για να γίνω και λίγο πεζός, βάζει πονηρά τα γαλλικά στο παιχνίδι, αφενός για να γίνει πιο λυρική και αφετέρου για να μην ξέρουμε τι τραγουδάμε -έως ότου ανοίξουμε τα λεξικά και μάθουμε. Ο Νέος προτρέπει τη Μούσα του να μην μιλήσει στον μπαμπά της για την Αγάπη τους, γιατί σαν άλογο με παρωπίδες κι εκείνος, αποκλείεται να καταλάβει. Έχω ακούσει το τραγούδι σε ένα σωρό περιστάσεις που σαν μια κοφτή κουταλιά ζάχαρη γλυκαίνει τον πόνο μιας απογοήτευσης, όντας το ιδανικό μουσικό χαλί πίσω απ' το σαχλό -πλην χρήσιμο- 'τι κι αν πονάω, τουλάχιστον νιώθω ζωντανός'. Μετά τις απογοητεύσεις, το χρησιμοποιώ κάπως πιο 'φτηνά' και εγωιστικά. Ένας χρόνος χωρίς φως είναι ένας χρόνος χωρίς έρωτα. Μακριά από μας αυτοί οι χρόνοι.

Θοδωρής: Μακριά από μας Ηλία μου.

Inline Image

NEIGHBORHOOD #3 (POWER OUT)

Ηλίας: Έχω διαβάσει τις αναλύσεις του 'Power Out' που το θέλουν να σκιαγραφεί το μπλακάουτ που άφησε πίσω της η ιστορική χιονοθύελλα η οποία έπληξε το Μόντρεαλ και την Οτάβα το 1998, με δεκάδες σπίτια να μένουν χωρίς ηλεκτρικό για 5 εβδομάδες. Δεν είχα την τύχη να γνωρίσω τον Butler και να τον ρωτήσω, αλλά -συγγνώμη που θα το πω- το τελευταίο πράγμα που καταφέρνω ακούγοντας το τραγούδι είναι να σκεφτώ. Μιλάμε σοβαρά; Μιλάμε για ένα παραλήρημα χρωμάτων και συναισθημάτων από την πρώτη νότα μέχρι την τελευταία, 5 λεπτά και μια ψυχολογική ανά(σ)ταση μετά. Και για να μην πετάμε λέξεις πέρα δώθε, να το ξαναγράφω χωρίς παρενθέσεις. Ανάσταση. Όχι τόσο με τη γνωστή πνευματικότητα. Μια Ανάσταση που μοιάζει με κούρσα ταχύτητας στις λεωφόρους μιας μεγαλούπολης. Ένα 'Run Like Hell' για Arcade Fire.

Αυτό που κάνει ο Win Butler εδώ είναι μνημειώδες. Ξεκινώντας από την παραδοχή ότι δεν μιλάμε για ένα φυσιολογικό τραγούδι, ακούμε τον Butler να τραγουδάει σαν να παίζει θέατρο. Από τον πρώτο στίχο μέχρι τον τελευταίο, σε όλο αυτό το κυνηγητό με τις κορυφές και τους πάτους και τη στάση του 'What's the plan', ο (epic) Win ενώνει τη φωνή του με τον παροξυσμό και όργανα, φωνές, μελωδίες γίνονται ένα κανάλι. Δεν υπάρχει μουσική χωρίς τη φωνή, δεν υπάρχει φωνή χωρίς τη μουσική. Για να το θέσω πιο πρακτικά, το 'Power Out' είναι το κατεξοχήν τραγούδι των Arcade Fire που δεν μπορώ να φανταστώ να τραγουδιέται από άλλον. Δεν γίνεται, συγγνώμη.

Θοδωρής: Ναι, μαζί σου. To ίδιο έχουν και κάνει και στο “Laika”: Παίρνουν μια αναφορά σε κάποιο γεγονός που λογικά συνδέεται με τις αναμνήσεις τους και τη χρησιμοποιούν ως εφαλτήριο για κάποιο μουσικό ποίημα που θα μπορούσε να αναφέρεται σε κάτι φανταστικό ή σε κάτι που δε συνέβη- τα συναισθήματα είναι που έχουν σημασία. Θέλω να πω, το μπλακάουτ ως συγκεκριμένο γεγονός έχει όση σημασία έχουν και τα παιδικά δωμάτια των Butlers και τα ‘κρυφά τούνελ’ που ‘έσκαψαν’ για να πηγαίνουν από το ένα στο άλλο. Όλες αυτές οι αναφορές δεν είναι ιστορικές, είναι προσωπικές.

Inline Image

NEIGHBORHOOD #4 (KETTLES)

Θοδωρής: Ο χρόνος είναι απώλεια και είναι επίφαση αλλαγής. Υπάρχει εδώ ο στίχος Time keeps creepin' through the neighborhood, killing old folks, wakin' up babies just like we knew it would. Και, τι; Να έχω κάτι να προσθέσω σε αυτό; Οι άνθρωποι έφτιαξαν το στιχουργικό αντίστοιχο του συγκλονιστικού μοντάζ περάσματος του χρόνου στον κινηματογράφο. Είναι το πρώτο δεκάλεπτο του “Up”, είναι η τελευταία σκηνή του “Gangs of New York”,. Το τέλειο, χαμηλωμένων τόνων, κλείσιμο της υπο-ενότητας ‘Neighborhood’.

Ηλίας: Ξεκίνησες να μιλάς με σινεμαδίστικους όρους και αναφορές για να με πετάξεις απ' την κουβέντα; Μπράβο, τα κατάφερες.

CROWN OF LOVE

Θοδωρής: Ένα βαρύ πιάνο υποδέχεται τα αιθέρια βιολιά καθώς μια διαφορετικού τύπου ιστορία απώλειας και περάσματος του χρόνου εξελίσσεται, για έναν εραστή που ζητάει συγχώρεση. Λατρεύω το πώς ακόμα κι εδώ τα κυρίαρχα μοτίβα του άλμπουμ παραμένουν κυρίαρχα: Ο αφηγητής επιστρέφει συνεχώς σε εικόνες παιδικών αναμνήσεων (“Ι snuffed it out before my mom walked in my bedroom”), στην ιδέα της διαρκούς, μάταιης (;) προσπάθειας για αλλαγή (“the only thing that you keep changin' is your name”), και σε εικόνες θλίψης και θανάτου σε αντιπαραβολή με συναισθήματα χαράς και ελπίδας (“in my heart there's flowers growin' on the grave of our old love”, “my love keeps growin' still the same, just like cancer”, δηλαδή αν είναι δυνατόν, ποιος άνθρωπος είναι σε συναισθηματική φάση που να βγάζει τέτοιο πράγμα από το κεφάλι του).

Και φυσικά επειδή είναι αυτή η μπάντα και είναι αυτός ο δίσκος, τα πάντα κορυφώνονται σε ένα κρεσέντο συναισθηματικής αποθέωσης όμοιο του οποίου δεν… δηλαδή θέλω να πω, όμοιο του οποίου… γάμα το, τίποτα, άκυρο, αμέσως μετά στο άλμπουμ ακολουθεί το “Wake Up”. Εντάξει.

Ηλίας: Εδώ ο άνθρωπος έγραψε 'If you still want me, please forgive me, because the spark is not within me' κι εσύ μιλάς για κάτι πράγματα μικρά.

Inline Image

WAKE UP

Ηλίας: Αν πάω τελικά στον παράδεισο και δω πώς είναι εκεί τα πράγματα, είμαι βέβαιος ότι το 'Wake Up' θα χρησιμοποιείται ως μουσική για το εγερτήριο, για το κάλεσμα στο μεσημεριανό, για το κάλεσμα στο βραδινό, για το κάλεσμα στην προσευχή. Οι πρώτες νότες, αυτό το 'τανάνα-νάνα-νάνα' μπορεί να με μεταμορφώσει σε 3 δευτερόλεπτα. Να μου δώσει δύναμη.

Δεν είναι το κορυφαίο τραγούδι που έγραψαν ποτέ (το κατατάσσω με κάτω τα χέρια στα 5 κορυφαία πάντως), αλλά είναι το πιο Arcade Fire.

Θοδωρής: Καλά, εντάξει. Σε μια λίγο διαφορετική εκδοχή του το ακούω και ανατριχιάζω στο καλύτερο τρέιλερ όλων των εποχών (by the way όταν λέω ανατριχιάζω, το εννοώ, δεν το λέω επειδή βαριέμαι να σκεφτώ άλλη εκθειαστική λέξη-- έδειξα το χέρια μου στον Ηλία ενώ έβλεπα το τρέιλερ, ρωτήστε να σας επιβεβαιώσει πόσο τρίχα-κάγκελο είχα), και σε μια live εκδοχή του έχει κλείσει την πιο αξέχαστη συναυλία που έχω δει στη ζωή μου.

Στην κανονική εκδοχή του είναι, απλώς, ένα από τα καλύτερα κομμάτια των ‘00s.

Inline Image

HAITI

Θοδωρής: Όλο το άλμπουμ είναι μια διαρκής άσκηση συνταιριάσματος του δυσβάσταχτου με το αιθέριο, αλλά πουθενά αυτός ο διχασμός δεν είναι πιο έντονος από ό,τι εδώ. Αυτό το τραγούδι με καταστρέφει, γιατί αυτή η υπέροχη μουσική ντύνει αφηγήσεις για αγέννητα θύματα μιας δικτατορίας. Στο “Funeral” η μπάντα μιλάει για το παρελθόν και για το θάνατο και για τα μόνιμα τραύματα που μένουν πάντα πάνω μας, και φυσικά η Regine τραγουδάει για το δικό της παρελθόν (της οικογένειάς της δηλαδή- οι γονείς της μετανάστευσαν στον Καναδά από την Αϊτή στη διάρκεια της δικτατορίας), στη δική της γλώσσα, με τη δική της φωνή. Σου ξεριζώνει την ψυχή, και φυσικά οδηγεί στο “Rebellion” ακριβώς τη στιγμή που θες να ξεσπάσεις.

Ηλίας: Δεν παρατηρώ το στίχο όσο θα ήθελα. Μπορεί να τον μάθω απέξω, μπορεί να ξέρω 700 τραγούδια απέξω, αλλά καταλαβαίνεις τι εννοώ. Μπλέκομαι τόσο με τη μελωδία, πετάω και τον στίχο και ζω ευτυχισμένος. Μπορεί το κορίτσι να τραγουδάει “Μου ξερίζωσαν τα μάτια και τα αυτιά” κι εγώ να μαγεύομαι από τη σειρήνα της μελωδίας και να σιγοντάρω απερίσπαστος. Τέλος πάντων, εγώ περνούσα περίφημα με το μπρίο αυτού του κομματιού εδώ και 10 χρόνια και έρχεσαι να μας γράψεις ότι “αυτή η (...) μουσική ντύνει αφηγήσεις για αγέννητα θύματα μιας δικτατορίας”. Πού πρέπει να πάω και να ζητήσω συγγνώμη;

REBELLION (LIES)

Ηλίας: Αυτό που χτυπάει στην αρχή του κομματιού δεν είναι τύμπανο. Μην ξεγελιέσαι. Είναι η καρδιά μας. Αυτό το πιάνο που δείχνει να μπαίνει μετά δεν είναι έγχορδο. Είναι οι ανάσες μας. Πφφφ, μου είναι ΤΟΣΟ δύσκολο να γράψω κάτι περισσότερο γι' αυτό το τραγούδι. Ανατριχιάζω σε κάθε στίχο, σε κάθε 'Lies, lies' και νιώθω πολύ λίγος για να το περιγράψω.

Θα μεταφέρω μόνο ένα σκηνικό από τότε που ήμουν 21. Ο αδερφός Χρήστος Δεμέτης, με τον οποίο ουσιαστικά μεγάλωσα μαζί και απ' τον οποίο έμαθα πάνω από τις μισές μουσικές που αγάπησα, μου είχε δώσει να ακούσω το 'Funeral', όπως μου 'χε δώσει να ακούσω τόσα και τόσα. Μετά το Rebellion, τον πήρα τηλέφωνο και του ζήτησα τα ρέστα που δεν με είχε προειδοποιήσει ότι αυτό που μου 'δωσε είναι το ντεμπούτο της κορυφαίας εν ενεργεία μπάντας στον κόσμο.

Θοδωρής: Έχω δύο shoutouts να κάνω εδώ με αφορμή το παραπάνω.

Πρώτον, σχετικά με το ‘lies, lies’ σημείο που ανέφερε ο Ηλίας, ο αδερφός μου λέει πως όλη η μουσική κρύβεται στην αλλαγή στο 3’35” του Rebellion. Τον εμπιστεύομαι γιατί ο αδερφός μου ξέρει μουσική κι εγώ όχι.

Δεύτερον, υποθέτω εδώ είναι που λέμε λοιπόν ποιος μας έμαθε τους Arcade Fire; Το έχω πει και γράψει 500 φορές, είμαι ήδη σαν γέρος που λέει συνέχεια τις ίδιες ιστορίες αλλά δεν πειράζει γιατί είναι συνεπές με τη θεματική του άλμπουμ, ΓΕΡΝΑΜΕ ΦΙΛΕ ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ. Τελοσπάντων, τους Arcade Fire μου τους έμαθε ο Βασίλης δίνοντάς μου ένα DVD γεμάτο μουσικές που έχει ξεχάσει ακόμα και το ΝΜΕ που τις υμνούσε, αλλά τονίζοντάς μου, “άκου οπωσδήποτε αυτό το καινούριο, τους Arcade Fire που υποτίθεται είναι οι επόμενοι… κάτι”. Αν ήταν λέει.

Inline Image

IN THE BACKSEAT

Ηλίας: Και στο τέλος έρχεται η κάθαρση με τη φωνή και την ψυχή της Regine Chassagne. Η Αλίκη πέθανε τη νύχτα κι εγώ όλη μου τη ζωή μαθαίνω να οδηγώ. Οι κραυγές και το τραγούδι της Regine και το βιολί. Όχι, δεν είναι τρόπος αυτός να κλείσει ένας δίσκος. Δεν είναι κλείσιμο. Το κύμα αυτού του ωκεανού μελωδίας (αυτός του θορύβου θα ερχόταν λίγο πιο μετά για τους Arcade Fire) σε παρασέρνει πίσω στην αρχή. Μόνο όταν σβήνουν τα πάντα και μένει το βιολί, σηκώνεσαι από το πάτωμα, ξεσκονίζεσαι και αναρωτιέσαι τι ήταν αυτό που σε χτύπησε.

Θοδωρής: *κάνει υπόκλιση*

Οι Space Blanket για το τραγούδι τους

Η απώλεια κοντινών και αγαπημένων προσώπων είναι ένα γεγονός που μπορεί είτε να καταβάλει είτε να αποτελέσει πηγή έμπνευσης. Οι Arcade Fire, εμπνεόμενοι από μια τέτοιου είδους απώλεια, δημιούργησαν πριν από δέκα χρόνια το Funeral, έναν ιδιαιτέρως συναισθηματικά φορτισμένο δίσκο.

Εμείς όμως, με το υπαρξιακό στρες που μας διακατέχει, αποφασίσαμε να αποφύγουμε την όποια αναφορά στο θάνατο και να διασκευάσουμε ένα κομμάτι του δίσκου που πραγματεύεται τον έρωτα. Έρωτα κρυφό μεν, αφού όπως και να 'χει σε κανέναν πατέρα δεν αρέσει να βγαίνουν με την κόρη του, αλλά τουλάχιστον κανείς δεν πεθαίνει στο τέλος (μάλλον).

Οι Moan για το τραγούδι τους

Χαρμολύπη. Η λέξη που μας ήρθε πρώτη στο μυαλό προσπαθώντας να χαρακτηρίσουμε το κομμάτι που θα διασκευάσει η διαστημική κουβέρτα είναι τελικά και αυτή που χαρακτηρίζει την πρώτη δισκογραφική δουλειά των Arcade Fire. Ένα άλμπουμ προσωπικό που διαπραγματεύεται το θάνατο και τα συναισθήματα λύπης, μοναξιάς, απόγνωσης αλλά και λύτρωσης, χαράς και αισιοδοξίας που προκύπτουν μέσα από την απώλεια. Μια μουσική προσέγγιση στο θάνατο...

Inline Image

*Περισσότερες πληροφορίες για το live 10 COVERS FOR A FUNERAL του Gagarin μπορείς να μάθεις εδώ.