Αν δεν έχεις κολλήσει με ντοκιμαντέρ, δεν ξέρεις τι θα πει τηλεόραση

Ένας δημοσιογράφος μιλά για τη δική του μικρή εμμονή με τις εκπομπές ντοκιμαντέρ και κάθε τι που μελετά τη φύση και τον άνθρωπο. Μέσα από τα αγαπημένα του κανάλια.

Δεν είμαι σίγουρος αν ήμουν 19 ή 20 χρονών, θυμάμαι όμως ότι ήμουν ακόμα στο Πανεπιστήμιο. Εκείνα τα νωχελικά απογεύματα που δεν είχα σχολή, που δεν είχα όρεξη να βγω από το σπίτι και δεν πήγαινα σαν τους φίλους μου να κολλήσω στην οθόνη του υπολογιστή. Θυμάμαι μέχρι εκείνη την ηλικία να αντιδρώ στη λέξη ντοκιμαντέρ όπως αντιδρά κάθε παιδί σε ένα γάλα που δεν είναι σοκολατούχο. Μόνο που η εικόνα, όσο μεγάλωνα παραήταν ενδιαφέρουσα για να μην την προσέξω.

Δεν είμαι σίγουρος αν ήμουν 19 ή 20 χρονών, θυμάμαι όμως ότι ήμουν ακόμα στο Πανεπιστήμιο. Εκείνα τα νωχελικά απογεύματα που δεν είχα σχολή, που δεν είχα όρεξη να βγω από το σπίτι και δεν πήγαινα σαν τους φίλους μου να κολλήσω στην οθόνη του υπολογιστή. Θυμάμαι μέχρι εκείνη την ηλικία να αντιδρώ στη λέξη ντοκιμαντέρ όπως αντιδρά κάθε παιδί σε ένα γάλα που δεν είναι σοκολατούχο. Μόνο που η εικόνα, όσο μεγάλωνα παραήταν ενδιαφέρουσα για να μην την προσέξω.

Πέρασα τουλάχιστον 3 με 4 χρόνια να νιώθω ενοχές κάθε φορά που έβαζα να δω ένα ντοκιμαντέρ. Δεν το έλεγα στους φίλους μου. Κι αν το έλεγα, διάλεγα εκείνα τα σκληρά τα αιμοβόρικα ντοκιμαντέρ, μην με κοροϊδέψουν. Δεν άργησα όμως να συνειδητοποιήσω ότι δεν είχα για τίποτα να ντρέπομαι. Αγαπούσα τα ντοκιμαντέρ. Απλά, λιτά, αγνά, σχεδόν παθολογικά και μη σου πω περήφανα. Ξεκίνησα να μιλάω στους φίλους μου για τις αγαπημένες μου εκπομπές, να γράφω για αυτά στα περιοδικά και τα site που δούλεψα, να τα στηρίζω.

Πλέον, ως φίλος των ντοκιμαντέρ (πέρα από φανατικός των σειρών) μπορώ να σου πω με άνεση ότι το απόγευμα κάθομαι αναπαυτικά στον καναπέ μου, παίρνω στα χέρια μου το χειριστήριο της WIND VISION και ανοίγεται μπροστά μου ένας μαγικός κόσμος ντοκιμαντέρ και σειρών.

Inline Image

Αλλά σήμερα θα σου πω μόνο για τα αγαπημένα μου ντοκιμαντέρ.

Βλέπεις η δική μου αγάπη για το είδος ξεκίνησε από καβούρια και τόνους. Καλά διάβασες. Καβούρια και τόνους. Βασιλικά καβούρια που ψαρεύονταν στη Βόρεια Θάλασσα από θαλασσοπόρους Νορβηγούς, Σουηδούς, Ισλανδούς που ρίσκαραν τη ζωή τους στο κυνήγι μιας ψαριάς. Παρακολουθούσα ψαράδες να πιάνουν king crabs και είχα αγωνία για την ψαριά τους λες και έπαιζε η ομάδα μου τελικό Κυπέλλου. Πάγωνα μαζί τους, ανατρίχιαζα παρέα τους, νοσταλγούσα κι εγώ την πατρίδα μου αν και ήμουν στον καναπέ μου και δάκρυζα χωρίς αιδώ όταν κάποια βάρκα χανόταν στα παγωμένα νερά στέλνοντας τον κόσμο στο βυθό.

Οι τόνοι ήρθαν λίγο αργότερα στη ζωή μου. Γύρω στο 2011, όταν το National Geographic Channel άρχισε την εκπομπή Wicked Tuna και μαζί της ξεκίνησε το δικό μου ταξίδι με τους γιγαντιαίους αυτούς θησαυρούς. Παράλληλα έβλεπα τα άγρια ζωά στην Αφρική, απόκοσμα τοπία σε κάθε μεριά του πλανήτη, τη ζωή φωτογράφων της άγριας ζωής όπου υπήρχε ζούγκλα. Αλλά η ψύχωση ήταν με τους τόνους.

Όλα τα κανάλια που πραγματεύονται τη φύση και τον άνθρωπο τα αγαπώ. Στην λίστα καναλιών της WIND VISION που έχω στο σπίτι μου βρήκα το National Geographic και το National Geographic Wild. Βρήκα το Travel Channel που με κάνει να ζηλεύω ταξίδια, το History που χάρισε στον κόσμο την σειρά Vikings, το Crime Investigation και το CBS Reality. Βρήκα όλα όσα ζητούσα από τον κόσμο των ντοκιμαντέρ.

Και όχι με τον παραδοσιακό τρόπο που είχα συνηθίσει να τα παρακολουθώ. Την στιγμή της μεγάλης ψαριάς θα κάνω rewind από το χειριστήριο της WIND VISION για να ξαναδω τη σκηνή. Θα πατήσω pause για να μιλήσω στο τηλέφωνο ή συνηθέστερα να πεταχτώ στην κουζίνα για εφόδια. Κι ακόμα σημαντικότερα, μπορώ ακόμα και 7 ημέρες μετά την προβολή κάθε αγαπημένου μου ντοκιμαντέρ, να το δω ξανά όποτε και όπως θέλω με το πάτημα ενός κουμπιού.

Αλλά μην νομίζεις ότι η εμμονή με τα ντοκιμαντέρ έμεινε στην Άγρια Φύση και την Άγρια Δύση. Πριν δύο χρόνια είδα στο Netflix το πιο επιδραστικό ντοκιμαντέρ που έχω δει στη ζωή μου. Το Making a Murderer με κράτησε ξύπνιο 2 ολόκληρα βράδια, με την πλοκή, την αγωνία, τα νεύρα, την εξιστόρησή του. Αν δεν το έχεις δει και θες να δεις πόσο σάπιο μπορεί να είναι ένα νομικό σύστημα στην αμερικανική επαρχία, αξίζει πραγματικά τον κόπο.

Το Netflix κάνει μια πραγματικά εντυπωσιακή δουλειά στα ντοκιμαντέρ και δίκαια έχει αρχίσει να κερδίζει την προτίμησή μας και σε αυτό το κομμάτι. Είτε μιλάμε για εγκλήματα είτε μιλάμε για ανθρώπινες ιστορίες όπως με το φοβερό Losers που βγήκε πριν λίγες ημέρες, ο όρος ντοκιμαντέρ έχει αρχίσει και παίρνει την αξία που του αρμόζει.

Πού θα βρεις το Netflix; Με το πάτημα ενός μόνο κουμπιού στο χειριστήριο της WIND VISION. Εκεί που κρύβεται όλος ο κόσμος του νέου τρόπου να βλέπεις ταινίες, σειρές, ντοκιμαντέρ και αθλητικά. Εκεί που κρύβεται ο νέος τρόπος να βλέπεις τηλεόραση. Και κάπου εδώ έρχεται το καλύτερο απ' όλα.

Η WIND VISION κλείνει ένα χρόνο και σου χαρίζει το απόλυτο ΚΙΤ Τεχνολογίας για να απολαμβάνεις στο μέγιστο τις απίστευτες δυνατότητες της. Δες παρακάτω το διαγωνισμό και μην αργείς να πάρει μέρος.

wind vision

Eσύ ποιο είδος ντοκιμαντέρ προτιμάς;

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ